(دو بیتی هزاره گی) بیه
(الف )
الی مافتی بَلی سنگی نشو(۱) زد
یی (۲) سایهءِ کوُ بَلی آغیل کَمَو زد
نیلی چادر بیا آغیل ده خا وه
بیا بُورُو که دردیم ده دَرو (۳) زد
(ب)
بیا جا نا که عاشق بی قراره
سَر و پایم اَلی کُل انتظاره
چه خوب نوربن شمالِِ بیده سرسر(۴)
بَلی تالا (۵) لبِ آو سبَزه زاره
(ت)
بیا دلبر گَری از موی تو بِزنم
قدِ دسمال (۶) عَرَق ِ روی تو بزنم
سَری عاشق بَلی زانوی تو باشد
لبا را در لب و دندوی تو بزنم
(ج)
الی جانی ! مغل دختر!.. فدای تو.
بیا نوربن دو چیم مَنده (۷) ده رای تو
بیا نازک نه کوُ با نهِ (۸) که مُردوم
که آخر موشه خون ِ من ده رای تو
۹/۰۹/۲۰۱۰
۱-قبل از ایجاد ساعت مردم ازسایهء سنک یا سایهء کوه می فهمیدن که چه وقت روز است.
۲-این:اشاره به کسی یا اشیاه یا مکانی. ۳-درون٬ داخل ۴-هوای آرامئ که بر شاخه های درخت بید میوزد. ۵-جای که علف زار باشد. ۶-دستمال. ۷-دو چشم دوخته به راه. چشم براه. ۸- بهانه.