شَوی ده خاو مه دو دیدی تو گل کد
لب و دندو وَ خندیدی تو گل کد
بلی تالا لبِ جویی ده آغیل
امو لَولَو شدی بیهِ تو گل کد
تو کهِ افتو مه کهِ سایهِ تو بودُم
بَلیبُوری بَلن بیهِ تو بودُم
اگر پخسهِ گَلی واری مه خامیم
فقط بخشِ لظهِ تکیهِ تو بودُم
اَلی نوربن ده خا وی مو گذر کو
مسافر شُو کمی از مو سفر کو
تمامِ زنده گی بی رنگ و بویه
کَمک از سرمهِ ی چم خو نذر کو
کَمک از سرمه ی چم خُو رَوا کو
دو پرکِیلی دَلی از مُو دوا کو
دَ زی ملکِ غریبی تاو تب ره
قدی یادی اَزو روزا شفا کو
ظاهرسلطانی/ابوظبی
2012/08/11