ی شاری غم پر از مار و ملخ شد
زمستو شد، بهاری نو جوان مه
رَسی بییم، فقط سنگِ قلخ شد
تو کهِ رفتی تمامِ خانه ها نم کد
گلی گلدان خوده از بن قلم کد
تو که رفتی چمن خاکِستری شد
چناری پیش خانه، شانه خم کد
تو که رفتی تمامِم سنگ و چو شد
دَ اینجی زنده گی کیدو گیرو شد
مسافر گشته رای تو پی مَزینوم
ی بندی دل مه تا بندی کیرو شد
تو که رفتی غمای دل تَلو شد
تمامی دل خوشی آلاف گَو شد
دَ ار کُجا که دیدم جای پای تو
دَ بیخشی ششته او تا جای خَو شد
تو که رفتی دگه از مه خلاصه
تمامی جان فقط ریشی پلاسه
سوز شپتل درو موشه وجودیم
رگای جان، بوگی دَ دانِ داسه
تو که رفتی گلی روی تو دَ یاده
جگی ششتون تو قالی یا نماده
کَمگ درو از جگی تو خاکِمل ما
نمای روی مه پتری یا که پاده
تو که رفتی عجب یک روزُگاره
فقط آسمو وری، دل بیقراره
گیی آور گیی بارش تو باشُم
خون از آر دو دیدی از مو موباره
ظ/س-ابوظبی 2012/11/11